در کوچه های ناکجا آباد...

تخته می باشد (از نوع سیاهش)

lb2gholoo — Mon, 15 Sep 2008 13:14:18 GMT

دوستان عزیز

در ِ این وبلاگ تا اطلاع ثانوی _فک کنم بعد از کنکور ریاضی 89 _

تخته می باشد.

لطفاً از ته قلبتون موفقیت بنده رو در امتحانات نهایی و کنکور

سراسری آرزو کنید.

با تشکر مدیر وبلاگ

مرا به خواب هایت ببر ... (پست اضطراری)

lb2gholoo — Sun, 07 Sep 2008 07:39:18 GMT

سلام

کماکان در ماه مبارک رمضان به سر می بریم ، ماهی که نفس کشیدنمون هم عبادته(البته باید 5شنبه میومدم که دیگه اضطراری شد)

اما کلا غرض از مزاحمت

ببنید دوستان اینو قبلا گفتم الان هم میگم عبادت سر سجاده نشستن و با چادرنماز ترجیحا سفید نماز خواندن نیست

حتی شاد کردن دل یه کودک می تونه عبادتی بزرگ محسوب بشه

این با خوندن نماز یه فرق کوچولوی دیگه می کنه موقع خوندن نماز فقط خودتی و خدای خودت اما شاد کردن دل یه کودک عشقبازی هست بین خودت و خدای خودت و یه نفر دیگه که به محبت تو نیاز داره .

ما می تونیم با خریدن یه کادوی کوچولو ، یه عروسک ، یه توپ یا هرچیز دیگه ای کاری کنیم که یه کودک با شادیِ داشتن همون توپ ، شب رو به صبح برسونه

کار سختی هم نیست ، پول زیادی هم نمی خواد ، راه دوری هم نمی ره

در زمانه ای که آدمای هم سن و سال من، مثل شما اونقدر پول تو جیبی داریم که بتونیم یه هدیه _ نیازی هم نداره ارزش مادی زیادی داشته باشه_ بخریم .

کافیه فکر کنی یه نفر چشم انتظاره ، یه نفر به محبت تو نیاز داره ...

دوستان عزیز

کامران نجف زاده در وبلاگش از همه این رو خواهش کرده ، اینکه ما می تونیم خیلی راحت تو این ماه با خرید یه عروسکی یا توپی، کودکانی که بیماری خاص دارند یا مثلا ایتام رو خوشحال کنیم

"فکرش رو بکن!هر بچه ای شب با اسباب بازی ای که تو براش خریدی بخوابه..."

"مرا به خواب هایت ببر..".

البته خیزش عروسک ها یا مثلا بمب شادی هم می تونه عناوین جالبی باشه .

شما هم می تونید

اصلا می خواهید از همین وبلاگتون شروع کنید

کافیه اینو باور کنی یه نفر به محبت تو نیاز داره

دراین روزای پربرکت من رو هم از دعای خیرتون محروم نکنید

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

lb2gholoo — Mon, 01 Sep 2008 11:36:48 GMT

سلام

فرارسیدن ماه خدا رو به همتون تبریک میگم و امیدوارم نهایت استفاده رو ببرید

این پست رو از فروردین ماه نوشته بودم و هر وقت که قصد آپ کردنش رو می کردم طوری می شد که نمی تونستم ولی امروز دوست دارم وبلاگ رو به مناسبت ماه رمضان بروز کنم و ترجیح دادم بالاخره این متن رو آپ کنم

حق دارید نطر خاصی نداشته باشید ولی از اعلام حضورتون خوشحال میشم

.......................................................................................................................

همیشه ترس از فاش شدن راز هایم با تو دغدغه ی ذهنم بوده و هست.

اما نمی دانم چرا آنقدر به تو عادت کرده ام که دوست دارم تمام کائنات از این عشق الهی ، از این پیوند آسمانی بین بنده ات و خودت آگاه باشن ...

آهای ستاره ی شبهای مهتابی ام!

آهای تبسم زیبای ماه گونه ام!

ای زمزمه ی جاری شدنم !

بدانید

من بیش از اینها که فکر می کردم به او_ معبودم _ نیاز دارم

ولی نمی دانم چرا هروقت به بن بستی از زمان می رسم

هروقت دیگر هیچ راهی برای رفتن نمانده

هروقت هیچ دلی برای دردهایم و هیچ گوشی برای حرفهایم پیدا نمی کنم به تو پناه می آورم

و تو چقدر مهربانی ...

تو چقدر آسمانی تر از آنچه می گویند هستی ...

خدای بزرگم اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

خودم می دانم . خودت هم خوب می دانی.بگذار تمام آسمان ها و زمین نیز بدانند

عاقبت خاک گل کوزه گران خواهم شد ولی تو را به بزرگی ات قسم این دخترک بی نوا را که گاه پاهایش در منجلاب های دنیا فرو می رود تنها نگذار.

نمی دانم آن زمان که به خاکم روحی دمیدی و جانی بخشیدی چه سرنوشتی برایم رقم زدی ولی من از تو بهترین را می خواهم...

از زندگی آموخته ام همیشه باید به تو توکل کرد تا زیبا ترین را دید

پس همواره به یادت هستم ، تو هم به یادم باش.

یاد داری

آن روز که با دلی پر از غنچه های امید

به سویت آمدم

دست هایم چقدر خالی بودند

اما تو آنقدر مهربان بودی که وقتی نگاهت به من افتاد

به دستهایم نگاه نکردی

تنها دلم را دیدی

یادت هست

وقتی نگاهم به نگاهت افتاد

آهنگ طلوع را برایم نواختی

و من با تمام وجود خانه ات را خواندم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پی نوشت:

متن های به رنگ قرمز دل نوشته ی بنده ی حقیر نیست.

و اینکه آخرین قطعه ی ادبی از دبیر ادبیاتم سال پیشم خانم ملامحمدی هست که محبت کردند کتابشون رو به من هدیه دادند.

ولی ما اصلا به خودمون نگرفتیمااااا (ویژه ی دوستان دبیرستانی)

lb2gholoo — Sun, 24 Aug 2008 12:59:18 GMT

سلام

این مطلب پر از شخصیت های جدیده

لطفا چند بار بخونید تا قضیه بیاد دستتون

طولانی ولی تا حدودی بامزه

مناسبتش رو هم بزاریم نزدیک شدن به مهرماه

......................................................................................................................

روز امتحان هندسه ی ترم آخر ، همون روزی که بچه های تجربی امتحان ریاضی داشتن ، من بر حسب اتفاق آخرای سالن بودم .

معلم ریاضیمون داشت برای بچه های تجربی یه سوال ریاضی رو توضیح میداد و من ورقه ی هندسه ام رو رها کرده بودم و به حرفای خانم غیاثی ، معلم ریاضیمون) گوش می کردم

بطوری که وقتی یه مطلب رو نفهمیدم بلند گفتم : " ببخشید خانم ما نمیشنویم ، میشه بلندتر بگید؟"

در اون لحظه بود که بچه های جلوتر برگشتن گفتن مگه تو ریاضی نیستی؟ مگه امتحان هندسه نداری؟

تنها کاری که کردم سرم رو انداختم پایین و با نیش خندی به ادامه ی حل سوالا پرداختم و انگار نه انگار همچین سوالی رو پرسیدم .(خدا وکیلی امتحانش خیلی عذاب بود)

.........................................................................................................................

ما یه عاطفه داشتیم انگاری چیزی از قوانین مدرسه نمی دونست

یه دفعه پا می شد می رفت پای تخته

یا مثلا سر جاش وایساده درس رو گوش می کرد

خلاصه اینکه برا همه عادی شده بود

چهارشنبه(استثناً اومده بود مدرسه) زنگای اول ریاضی داشتیم این عاطفه خانم ما گرسنه اش شد

وسط تمرین حل کردن بسته ی بادوم زمینی رو باز کرد و از من و رعناجونمم خواست که بخوریم

منم کلوچه ام رو باز کردم

حالا اینا رو بی خیال

شیدا داشت نارنگیشو پوست می کند و من مانع اش شدم دیگه خیلی ضایع بود

خلاصه اینکه نگاه کردم دیدم ساراخانوم چه معصومانه به ما نگاه می کنه

دلم براش سوزید و آروم گفتم:می خوری اونم پایه ، گفت: آره

همونطوری که من داشتم بهش تعارف می زدم معلم ریاضی(همون خانم غیاثی) فرمودند :" دیگه عمومیش نکنید، اول چیزی نگفتم ولی داره فراگیر میشه،انگاری زنگ تفریحه"(یه چیزی تو این مایه ها)

ولی ما اصلا به خودمون نگرفتیماااااا

....................................................................................................................................

وقتی برای آخرین روز در سال 86 رفتم مدرسه (دوشنبه ، 27 اسفند) خیلی به من خوش گذشت . به کسی نگیداااا ولی وقتی رفتم پای تخته تمرین زبان بنویسم در یک لحظه خانم معلم روشو برگردوند و من یه گچه کوچولوی زرد رو با دقت بسیاری به سمت سارا پرتاب کردم و جالبه بدونید دقیقا خورد رو پیشونیش و اون هم فرصت رو از دست نداد و یه یادگاری روی صندلی من نوشت و جالب تر از اون مهدیس جونم بود که شکار طلایی خودشو کرد.(تمام این اتفاقات همون لحظه افتاد،ایولشونو) راستی در اون روز ما یعنی بچه های کلاس با وجود داشتن 8 دوربین + یک گوشی لو نرفتیم البته معاونامون فهمیدن ولی ما پیچوندیمشون

.....................................................................................................................................

خیلی دوست داشتم در بین خاطراتم یکی از خاطره های شیرینم رو با بنفشه ی عزیزم بنویسم ولی راستش یا غیرمجاز بود یا باید تصویری می بود ولی می تونم بگم بنفشه جونم برای امتحان ریاضی دو روز بنده رو مسرور کرد و به منزل ما اومد تا با هم ریاضی بخونیم

شاید تا بحال اینقدر ریاضی رو با لذت نخوندم (اینم بگم که هم بنده هم بنفشه ریاضی ترم آخر رو 20 شدیم ، به افتخار جفتمون)

اصولا اتفاقات شیرین زمانی خیلی بامزه تر هست که خودت در اون موقعیت باشی ولی من خاطره های زیادی دارم اگر فکر می کنید این پستم زیبا بود می تونم به پست بعدی(ادامه ی این مطلب) فکر کنم

از نظراتتون استفاده می کنم

اینم همون عکسی که مهدیس جون سر کلاس گرفت، دستخط سارا خانوم بسیار زاغارت می باشد، نه؟

رعنا خانوم در این عکس حضور فعال به عمل رسوندند البته اینا اصلا انگوشتای سارا خانوم نیستاااااااا

در این عکس پنج شخصیت مهم حضور داره که مدرسه بهشون افتخار می کنه

هر چی باشه تمام کار نشریه دست ما بود و ما خیلی خیلی باهوش می باشیم (خودمون نمیخوایم المپیاد و این جور چیزا شرکت کنیم وگرنه ... ، می دونید که؟)

یکی از قشنگ ترین جمعه های اردیبهشت

از گفتن مکان به دلیل ضایع بودن معذورم ولی مدرسه نیست

در این تصویر ... سادات نیز حضور داره البته ما نمی خواستیم راش بدیم ، اصرار کرد

و سارا نیز وساطتش رو کرد وگرنه سوگی اجازه نمی داد که عکس ... سادات وارد ام پی فورش بشه . لازم بذکر است ما فردای همون روز امتحان آمار داشتیم و بنفشه ی خرخون نیومد .

مطمئنم همین الانم پشیمونه ولی شما بروش نیارید

..........................................................................................................................

نظر یادتون نره لطفا

چیزی که زیاده بشر !!!

lb2gholoo — Tue, 12 Aug 2008 06:54:18 GMT

صبح یک روز گرم تابستونی

بعد از مدت ها انتظار اتوبوس اومد

هر چقدر به مرکز شهر نزدیک میشه جمعیت اتوبوس بیشتر میشه

در چند ایستگاه بعد پیرزنی سوار اتوبوس می شود و کنار من می ایستد

در نگاه اول یاد مادربزرگایی افتادم که تمام عمرشون رو بچه بزرگ کردن و از زندگی کردن چیز دیگه ای نمی دونن

بعد از چند دقیقه که اتوبوس شلوغ شد پیرزن نگاهی به من کرد و گفت :" چیزی که زیاده بشر"

من هم به نشانه ی تایید لبخندی زدم و سرم رو پایین انداختم

دوباره شنیدم که به من گفت: "کشورهایی مثل چین ، هند هم پرجمعیتن اما تا حالا شده سه ساعت برای اومدن اتوبوس معطل بشن"

من با دقت خاصی به حرفاش گوش می کردم دقیقا مثه زمانی که دبیر شیمی ام درس می داد و من به چشماش خیره می شدم

حرفاش خیلی برام جالب بود

به چند دلیل

اول اینکه فکر نمی کردم همچین خانمی با این سن از اوضاع چین و هند و تفاوتشون با ایران با خبر باشه

دوم اینکه خودم تا حالا به این فکر نمی کردم، همیشه هر وقت می شنیدم که رشد جمعیت در هند بیش تر از ایران هست دلم به حال مردمانش می سوخت

اما حالا که فکرش رو می کنم می بینم دلم باید به حال خودمون بسوزه

کم کم دارم احساس می کنم که در این دوران زندگی کردن سخت شده!!!

تا زمان ما ، نسل بعد چه اتفاقی خواهد افتاد؟

اصلا میشه زندگی کرد؟

پیشاپیش فرارسیدن نیمه ی شعبان ، این عید آسمانی رو به همتون تبریک می گم.

برای آمدنت انتظار کافی نیست

دعا و اشک و دلی داغدار کافی نیست

خودت دعا بکن ای مهربان که برگردی

دعای این همه چشم انتظار کافی نیست

تاسف خوردن هم کافی نیست

lb2gholoo — Tue, 22 Jul 2008 05:23:18 GMT

سلام

قرار بود آپ امروزم یه گزارش تصویری باشه ولی به دلیل پایین بودن سرعت اینترنتم

نتونستم عکسارو آپلود کنم .

خلاصه شرمنده ...

و اما پست مردادماه

.........................................................................................................

اصولا وقتی در مجالسی بحثی به پا بشه هر کسی نظر خودش رو میگه. روز قبل از کنکور ریاضی در یک مجلسی بحث ورود بعضی از دانش آموزان با سهمیه ی شاهد شد و من با شنیدن یک حرف حسابی جا خوردم.

یکی از مادرای مملکتمون به راحتی گفت « چه لزومی داره بچه های شاهد سهمیه داشته باشن، اونا باید مثه بقیه باشن و مثه بقیه درس بخونن تا قبول بشن» و اون موقع بود که آهی از نهاد من بلند شد.

تفاوت بسیار زیادی که بچه های شاهد با بقیه دارن کاملا محسوس هست و من هیچ وقت فکر نمی کردم کسی به این شدت این رو انکار کنه.

ما دخترا اگه یه روز پدرمون دچار یه سرماخوردگی خفیف بشه تمام فکرمون مشغول میشه و تمرکزمون رو از دست میدیم . اون وقت چطور توقع داریم بچه های شاهد که پدرانشون روز به روز کم جان تر می شوند به آرامی هرچه تمام تر درس بخونند؟

نمی دونم اگه جای من بودین باشنیدن این یکی دیگه چیکار می کردین؟

«اونا برنجشون ، روغنشون رو می گیرن . بسه دیگه»

تاسف خوردن هم کافی نیست.

جوانانی که جانشان را کف دستشون گذاشتند و برای حفظ این مرز و بوم شجاعانه دفاع کردند و حالا عده ای از راه می رسند و ...

مطمئن باشید آن ها از من و شما باهمت تر بودند .

من ایمان دارم اگر در اون زمان به جبهه نمی رفتند براحتی درس می خوانند و مثله خیلی های دیگر مدرک می گرفتند.دکتر می شدند ، مهندس می شدند... می شدند چیزی که دهن مردم رو پر کند.

اجر آنها پیش خداست و مطمئن باشید یک یک آن ها به بهشتی میرن که شاید خیلی از ماها اون دنیا آرزوشو بکنیم ولی این خیلی بد هست که زحماتشون را نادیده بگیریم.

گاهی اوقات بهتره روی گفته هامون بیشتر تامل کنیم .

بدون چادر هم می توان سوگلی خدا بود

lb2gholoo — Wed, 09 Jul 2008 10:39:18 GMT

من چادری هستم ولی متنفرم از آدمایی که ایمانشون به چادرشون هست .

حالم بهم می خوره از آدمای چادری که هزار و یک جور گناه کبیره و صغیره انجام میدن آخرش هم چادری هستن دیگه. آخرشم میشن عابد و زاهد و هزار تا صفت بسیجانه ی دیگه به خودشون می چسبونن که گواه ایمانشون باشه.

نخیر خانم. همچین خبرایی هم نیست . من خودم دیدم آدمایی بدون چادر که هم مومن هستند و بقول من سوگلی خدا هم هستن.

بدون چادر هم می توان سوگلی خدا بود.

چادر را دوست دارم چون حجاب برتر هست اما نمی خوام پرده ای باشه که تمام رذیلت های اخلاقی رو باهاش پوشوند.

اول صبحی هنوز چشم باز نکرده شروع می کنه به غیبت کردن ، حرف بد زدن و... ولی مبادا بیشتر از یک چشمت بیرون باشه.

من چادری هستم اما هیچ وقت به خودم اجازه نمیدم براحتی به هرکسی توهین کنم .

چادر را خیلی دوست دارم

ولی ایمانم رو بیشتر از چادر دوست می دارم

........................................................................

در شب آرزوها بهترین آرزوها رو براتون دارم اصلا بیایید در شب آرزو ها از خدا بخواهیم

همه چيز بده ولي نده اون چيزي كه خودشو ازمون بگيره
همه چيز بده ولي نه اون چيزي كه مصلحتمون نباشه
همه چيز بده ولي نه اون چيزي ايمانمون را بگيره

همه چيز بده ولي نه اون چيزي ما را به اون مشغول كنه و از خودش غافل.

"روی ماه خداوند را ببوس"را با تمام وجود خواندم و خوردم

lb2gholoo — Fri, 27 Jun 2008 13:10:18 GMT

یک سالی بود که این کتاب رو بین کتابای برادرم دیده بودم حتی به چندتا از دوستامم داده بودم بخونن . البته نمی دونستم موضوش چیه فقط بچه ها ازم پرسیده بودن دارم یا نه ؟ منم بهشون قرض دادم.

تا پنج شنبه شب تو کتابخونه دنبال یه کتاب برای خوندن می گشتم که یه دفعه چشمم خورد به این کتاب .

کتابی با عنوان "روی ماه خداوند را ببوس"

تنها چند صفحشو شب خوندم و خوابیدم . زیاد از موضوعش سردرنیاوردم و صبح ادامه اش رو خوندم.

نمی دونم چرا ولی این کتاب و شخصیت هاش ذهن منو به خودشون مشغول کرده بود.

می خواستم قبل از اذان ظهر تمومش کنم ولی نشد . اذان گفته شد و من کتابو بستم . رفتم جلوی آینه به موهای آشفته ام نگاه کردم به ناخنای بلندم که صبح به خودم سفارش کرده بودم کوتاهشون کنم . واقعا همه چیز رو دیگه فراموش کرده بودم.

شخصیت های اون کتاب اون قدر تو ذهن من خودنمایی می کردند که اصلا یادم رفت برای چی بلند شدم و اومدم جلوی آینه . وضو گرفتم و به خودم قول دادم حداقل سر نماز دیگه بهشون فکر نکنم.

قهرمان داستان یونس ، نامزدی که بیش تر شبیه فرشته بود سایه ، مهردادی که با کلی ناراحتی به ایران برگشته بود ، استاد پارسا ، شخصیت مرده ای که همواره در داستان زندگی می کرد ، علیرضا وحتی اون راننده ی تاکسی و اون زن که سوار بر تاکسی شده بود دائما ذهن مرا ورانداز می کردند.

و اما وجودی آگاه که موضوع اصلی داستان بود خدا

داستان استادی که ظرفیت عشق رو نداشته ، شک دکتری به وجود خدا که سه ماهه دیگه با دفاع از پایان نامه اش واقعا دکتر میشه بدجوری داستان رو برام جالب کرده بود . تکرار این جمله که آیا واقعا خدایی هست ؟

به خودم قول دادم سر نماز به هیچ کدوم از اینا فک نکنم ولی حواس من مانند کودکی که دائما دست مادرش رو رها می کند و این طرف و آن طرف می دود در فضایی که در ذهنم ساخته بودم پرواز می کرد.

حالا اون کتاب رو تموم کردم ولی هنوزم که هنوزه به اون فک می کنم . به خدایی که در تک تک واژه های داستان هک شده بود .

من فهمیدم خدای من با خدای همه فرق دارد . قدرت خدای من به اندازه ی ایمانی هست که بهش دارم و خدای تو هم به اندازه ی اعتقادی که بهش داری هست.

من "روی ماه خداوند را ببوس " را با تمام وجود خواندم و خوردم.

مصداق زیبایی از این داستان رو دارم و براتون می نویسم بهتون توصیه می کنم حتما این کتاب رو بخونید. من به مصطفی مستور،نویسنده ی این کتاب دست مریزاد میگم.

کودک نجوا کرد : خدایا با من حرف بزن

مرغ دریایی آواز خواند ، کودک نشنید

سپس کودک فریاد زد : خدایا با من حرف بزن

رعد در آسمان پیچید اما کو دک گوش نداد .

کودک نگاهی به اطرافش انداخت و گفت : خدایا بگذار ببینمت .

ستاره ای درخشید ولی کودک توجه نکرد .

کودک فریاد زد : خدایا به من معجزه ای نشان بده ،

ویک زند گی متولد شد ولی کودک نفهمید .

کودک با ناامیدی گریست .

خدایا با من در ارتباط باش ، بگذار ببینم اینجایی

بنابراین خدا پایین آمد کودک را لمس کرد

ولی کودک پروانه را کنار زد و رفت .

التماس دعا

بازهم خاطره ها دست مرا می گیرند

lb2gholoo — Tue, 17 Jun 2008 10:11:18 GMT

اون روز مثله همیشه کانکت شدم اما با یه هدف برتر .

کار سختی نبود . کاری که درگذشته برای چند ماهی تجربه اش کرده بودم ، خاطراتی تلخ همراه با تجربه هایی بزرگ .

هر کجا باشم آسمان مال من است رو با تمام داستان های خوب و بدش از ذهنم محو کرده بودم و دیگه نمی خواستم همچین اتفاقایی برام بیفته.

من به دنبال قله ای بودم که در اون فریاد بکشم ، بدون هیچ نقابی ، آزاد و رها و اون موقع بود که فکر ساختن خونه ای مجازی ذهنم رو به خودش مشغول کرد.

حالا یک سال از عمر این ناکجاآباد میگذره و من با شوقی وافر تک تک خشت های این خونه ی مجازی رو روی هم گذاشتم .

زندگی مادی ما آدم ها حتی اگر واقعی باشد، زیبا نیست. همیشه باید موجی از خواستن ها و نخواستن ها با تعارف های روزانه دخیل باشه تا این دنیا به کام خودت و مهم تر از خودت اطرافیانت شیرین باشه. من این را می فهمیدم اما نمی خواستم.اینجور موقع ها آدما به دنیای غیر واقعی که بنظر من واقعی هست روی میارن .

و اکنون بعد از یک سال پرماجرا، بعد از تمام دغدغه ها ، خوبی ها و بدی ها ، این ناکجا آباد مونده و هزار تا خاطره های رنگارنگ ، تلخ و شیرین .

و امروز به پاس عمر یک ساله ی وبم ، این خونه ی مجازی دست به قلم شدم و به گرد و خاکی رو که بعد از دوماه گرفته بود دستی کشیدم.

وقتی از غربت ایام دلم می گیرد....................مرغ امید من از شدت غم می میرند

دل به رویای خوش خاطره ها می بندم...........بازهم خاطره ها دست مرا می گیرند.

خاک جان یافته است ، تو چرا سنگ شدی؟

lb2gholoo — Thu, 01 May 2008 15:22:18 GMT

و عشق ، تنها عشق می تواند این دست های خسته را به پناهگاهی گرم برایم بدل کند.

و فقط عشق می تواند این چشم ها را به نگاه مادرانه ای تبدیل کند که همواره نگرانم هستند.

و من چه ناجوانمردانه او را از ذهنم محو می کنم.

آخر من دغدغه های زیادی دارم . ناسلامتی قرن بیست و یکم هستیم و من نسل سومی هستم و تکنولوژی ...

و ای کاش فراموش نمی کردم روزی دغدغه ی ذهن او بوده ام.

و چقدر پست خواهم بود اگر پس از سالیانی او را ببینم در دوقدمی اش مسیرم را کج کنم.

وای بر من اگر واژه های شکوفا شدنم را که از او آموختم فراموش کنم.

پوست چروک خورده ی صورتش که گواه سالیانی محبت صادقانه و همت عالی اوست.

و اما نگاه منتظرش که تو را از تمام وجود می خواند.

و من چه سنگدلانه تر همیشه او را ... .

ولی هنوز در دلش دعایم می کند.

و من هیچ نمی فهمم.

شاید امروز بهانه ای شد برایمان گفته های دلم که بی شک حرف دل هزاران دانش آموز دیگر است.

با حقیرترین زبان و عاشقانه ترین بیان

روزتان مبارک