یک سالی بود که این کتاب رو بین کتابای برادرم دیده بودم حتی به چندتا از دوستامم داده بودم بخونن . البته نمی دونستم موضوش چیه فقط بچه ها ازم پرسیده بودن دارم یا نه ؟ منم بهشون قرض دادم.

تا پنج شنبه شب تو کتابخونه دنبال یه کتاب برای خوندن می گشتم که یه دفعه چشمم خورد به این کتاب .

کتابی با عنوان "روی ماه خداوند را ببوس"

تنها چند صفحشو شب خوندم و خوابیدم . زیاد از موضوعش سردرنیاوردم و صبح ادامه اش رو خوندم.

نمی دونم چرا ولی این کتاب و شخصیت هاش ذهن منو به خودشون مشغول کرده بود.

می خواستم قبل از اذان ظهر تمومش کنم ولی نشد . اذان گفته شد و من کتابو بستم . رفتم جلوی آینه به موهای آشفته ام نگاه کردم به ناخنای بلندم که صبح به خودم سفارش کرده بودم کوتاهشون کنم . واقعا همه چیز رو دیگه فراموش کرده بودم.

 شخصیت های اون کتاب اون قدر تو ذهن من خودنمایی می کردند که اصلا یادم رفت برای چی بلند شدم و اومدم جلوی آینه . وضو گرفتم و به خودم قول دادم حداقل سر نماز دیگه بهشون فکر نکنم.

قهرمان داستان یونس ، نامزدی که بیش تر شبیه فرشته بود سایه ، مهردادی که با کلی ناراحتی به ایران برگشته بود ، استاد پارسا ، شخصیت مرده ای که همواره در داستان زندگی می کرد ، علیرضا وحتی اون راننده ی تاکسی و اون زن که سوار بر تاکسی شده بود دائما ذهن مرا ورانداز می کردند.

و اما وجودی آگاه که موضوع اصلی داستان بود خدا

داستان استادی که ظرفیت عشق رو نداشته ، شک دکتری به وجود خدا که سه ماهه دیگه با دفاع از پایان نامه اش واقعا دکتر میشه  بدجوری داستان رو برام جالب کرده بود . تکرار این جمله که آیا واقعا خدایی هست ؟

به خودم قول دادم سر نماز به هیچ کدوم از اینا فک نکنم ولی حواس من مانند کودکی که دائما دست مادرش رو رها می کند و این طرف و آن طرف می دود در فضایی که در ذهنم ساخته بودم پرواز می کرد.

حالا اون کتاب رو تموم کردم ولی هنوزم که هنوزه به اون فک می کنم . به خدایی که در تک تک واژه های داستان هک شده بود .

من فهمیدم خدای من با خدای همه فرق دارد . قدرت خدای من به اندازه ی ایمانی هست که بهش دارم و خدای تو هم به اندازه ی اعتقادی که بهش داری هست.

من "روی ماه خداوند را ببوس " را با تمام وجود خواندم و خوردم.

 مصداق زیبایی از این داستان رو دارم و براتون می نویسم  بهتون توصیه می کنم حتما این کتاب رو بخونید. من به مصطفی مستور،نویسنده ی این کتاب دست مریزاد میگم.

کودک نجوا کرد : خدایا با من حرف بزن