اون روز  مثله همیشه کانکت شدم اما با یه هدف برتر .

کار سختی نبود . کاری که درگذشته برای چند ماهی تجربه اش کرده بودم ، خاطراتی تلخ همراه با تجربه هایی بزرگ .

هر کجا باشم آسمان مال من است رو با تمام داستان های خوب و بدش از ذهنم محو کرده بودم و دیگه نمی خواستم همچین اتفاقایی برام بیفته.

من به دنبال قله ای بودم که در اون فریاد بکشم ، بدون هیچ نقابی ، آزاد و رها و اون موقع بود که فکر ساختن خونه ای مجازی ذهنم رو به خودش مشغول کرد.

حالا یک سال از عمر این ناکجاآباد میگذره و من با شوقی وافر تک تک خشت های این خونه ی مجازی رو روی هم گذاشتم .

زندگی مادی ما آدم ها حتی اگر واقعی باشد، زیبا نیست. همیشه باید موجی از خواستن ها و نخواستن ها با تعارف های روزانه دخیل باشه تا این دنیا به کام خودت و مهم تر از خودت اطرافیانت شیرین باشه. من این را می فهمیدم اما نمی خواستم.اینجور موقع ها آدما به دنیای غیر واقعی که بنظر من واقعی هست روی میارن .

و اکنون بعد از یک سال پرماجرا، بعد از تمام دغدغه ها ، خوبی ها و بدی ها ، این ناکجا آباد مونده و هزار تا خاطره های رنگارنگ ، تلخ و شیرین .

و امروز به پاس عمر یک ساله ی وبم ، این خونه ی مجازی دست به قلم شدم و به گرد و خاکی رو که بعد از دوماه گرفته بود دستی کشیدم.

وقتی از غربت ایام دلم می گیرد....................مرغ امید من از شدت غم می میرند

دل به رویای خوش خاطره ها می بندم...........بازهم خاطره ها دست مرا می گیرند.