و عشق ، تنها عشق می تواند این دست های خسته را به پناهگاهی گرم برایم بدل کند.

و فقط عشق می تواند این چشم ها را به نگاه مادرانه ای تبدیل کند که همواره نگرانم هستند.

و من چه ناجوانمردانه او را از ذهنم محو می کنم.

آخر من دغدغه های زیادی دارم . ناسلامتی قرن بیست و یکم هستیم و من نسل سومی هستم و تکنولوژی ...

و ای کاش فراموش نمی کردم روزی دغدغه ی ذهن او بوده ام.

و چقدر پست خواهم بود اگر پس از سالیانی او را ببینم در دوقدمی اش مسیرم را کج کنم.

وای بر من اگر واژه های شکوفا شدنم را که از او آموختم فراموش کنم.

پوست چروک خورده ی صورتش که گواه سالیانی محبت صادقانه و همت عالی اوست.

و اما نگاه منتظرش که تو را از تمام وجود می خواند.

و من چه سنگدلانه تر همیشه او را ... .

ولی هنوز در دلش دعایم می کند.

و من هیچ نمی فهمم.

شاید امروز بهانه ای شد برایمان گفته های دلم که بی شک حرف دل هزاران دانش آموز دیگر است.

با حقیرترین زبان و عاشقانه ترین بیان

روزتان مبارک